WEARING THE INSIDE OUT
اونموقع ها قدیما که از سی دی خبری نبود و کاست حرف اول و آخر و توی دنیای موسیقی میزد یه کاست 90 دقیقه ای گزیده ای از سه آلبوم دیوار،ضربه نهایی و ناقوس جدایی از پینک فلوید توسط دوست عزیزی بدستم رسید توی اون زمان که دنیا دیجیتال نشده بود و آنالوگ حکم میراند و چون اینترنتی هم نبود که فرت و فرت بشینی هرچی میخوای دانلود بنمایی طبعا دسترسی به موزیک اورجینال اینجوری مثل الان نبود که همه فوول آلبوم هر خواننده اون سر دنیایی رو در هاردهای اکسترنال چندین گیگا بایتی خودشون اینور و اونور ببرن همچین چیزی گنج گرانبهایی محسوب میشد واسه خودش چون کسی موزیک نداشت و اگه هم کسی پیدا میشد که داشت به کسی نمیداد.خلاصه من با این گنج گرانبها نشستم کنار پلیر و اولین آهنگی هم که گوش دادم
The Fletcher Memorial Home
از آلبوم ضربه نهایی
the final cut
بود و همه چیز شروع شد در ثانیه یکم آهنگ ووکال راجر واترز بود که میگفت
Take all your overgrown infants away somewhere
در همون ابتدا کاملا جذب صدای راجر واترز شدم ووکال توی این آهنگ به شدت گیرا،پرطنین و مرموزه و موزیک در عین سادگی فوق العاده و اعجاب آوره...و بله کار خودش رو کرد البته تا اون زمان هم موزیک خیلی گوش داده بودم اما خب این با هر صدایی که تا اون روز شنیده بودم فرق داشت...فهمیدم که با یه چیز معمولی روبرو نیستم و حسابی گوشام رو تیز کردم
Safe in the permanent gaze of a cold glass eye
With their favorite toys
They'll be good girls and boys
In the Fletcher Memorial Home for colonial
Wasters of life and limb.
و بعد آهنگ بعدی در من انقلابی به راه انداخت و کارم رو ساخت مسخ شده بودم درونم داشت میجوشید با چیزی روبرو شده بودم که تا به اونروز تجربه نکرده بودم و این
Wearing The Inside Out
بود که با اون ساکسیفون ابتدای آهنگ از دیک پری و فضا سازی عالی و همینطور ووکال نرم و روون دیوید گیلمور تونست من رو زیر و رو کنه
I murmured a vow of silence and now
I don't even hear when I think aloud
Extinguished by light I turn on the night
Wear its darkness with an empty smile
I'm creeping back to life
My nervous system all away
I'm wearing the inside out
و بعدی و بعدی و بعدی بله یادمه که یک هفته تمام یک بند از هر فرصتی برای گوش دادن این کاست استفاده میکردم حتی شبها هم بیخیالش نمیشدم و با هدفون گیر میدادم بهش انگار که گمشده خودم رو پیدا کرده بودم،در سن و سال یه پسر بچه تازه دبیرستانی شده آشنایی با پینک فلوید و موسیقی اعجاز گونه اش مثل ورود به دنیای آلیس در سرزمین عجایب بود و کلی اسرار آمیز و مفید البته...و بعدش اینجوری شد که دیگه من عاشق پینک فلوید شده بودم و بعدها هم که متن ترانه ها رو فهمیدم و با مضامین و معانی عمیق اشعار روبرو شدم این عشق ابدی شد و کلا مسیر علایق من به موسیقی و حتی به جرات میتونم بگم به همه چیز رو حال و هوای دیگه ای بخشید حتی بعدش که دیگه موسیقی رو حرفه ای گوش میدادم و به قول معروف خوره موزیک ارجینال اونم در انواع و اقسام سبکها و زیر شاخه ها شده بودم و گروههای موسیقی زیادی رو میشناختم و حتی دوستشون داشتم و دارم اما همیشه پینک فلوید برایم معنی دیگری داشته و در بالاترین جایگاه قرار داره . هنوز هم بعد از سالها آهنگ زیر و رو شدن میتونه من رو زیر و رو کنه و همچنان پینک فلوید واسم به روز و دوست داشتنیه دیگه مگه آدم از یه موسیقی چی میخواد پینک فلوید همه چیز به من داد حتی بیشتر از موسیقی
Look at him now
He's paler somehow
But he's coming round
He's starting to choke
It's been so long since he spoke
Well he can have the words right from my mouth
And with these words I can see
Clear through the clouds that covered me
Just give it time then speak my name
Now we can hear ourselves again...
Post a Comment